To Σαββατοκύριακο 26-27 Μαϊου 2007 πραγματοποιήθηκε ο 12ο Ράλλυ Sprint στην Αμφίκλεια, σε μία πανέμορφη ειδική. Τα τελευταία χρόνια είχα πάρει μέσα μου την απόφαση ότι αυτός θα είναι ο πρώτος αγώνας που θα τρέξω. Βλέπετε η έννοια της ωραίας ειδικής στο μυαλό μου ήταν συνδεδεμένη όχι μόνο με τη χάραξή της αλλά και με το συνολικό περιβάλλον. Έτσι, από μια τελική απόφαση της τελευταίας στιγμής ουσιαστικά, φτάσαμε στον πρώτο μου αγώνα. Χωρίς να έχω ξαναζήσει τους αγώνες ουσιαστικά απο την μεριά του αγωνιζόμενου (μόνο από την μεριά του “service” κάποιες φορές στο παρελθόν), αλλά με τη σιγουριά ενός έμπειρου αγωνιζόμενου δίπλα μου, φτάσαμε το Σάββατο το πρψί στην όμορφη Αμφίκλεια, στους πρόποδες του Παρνασσού, όπου θα γινόταν και ο τεχνικός έλεγχος…

Ευτυχώς προλάβαμε να τελειώσουμε ην διαδικασία του τεχνικού ελέγχου (και αυτή της έκδοσης Δελτίου Τεχνικής Ταυτότητας για το 106 μου) λίγο πριν αρχίσει η βροχή αλλά δυστυχώς δεν είχαν την ίδια τύχη όλοι οι αγωνιζόμενοι.
Ουσιαστικά λοιπόν, ο ίδιος δεν αντιμετώπισα κάποιο πρόβλημα αν και δεν στάθηκα στις όποιες οργανωτικές ατέλειες αφού η ψυχολογία μου ήταν τέτοια που δεν μου επέτρεπε να ασχοληθώ με οτιδήποτε άλλο πέρα απο τον αγώνα μου. Έτσι αν και υπήρξαν γενικώς κάποια προβλήματα στον αγώνα, τα πράγματα για εμένα κύλισαν ομαλά (μέσα στα πλαίσια ενός αγώνα ράλλυ).

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή…

Άπόφαση και Προετοιμασία
Αρχικα να πω ότι η απόφαση να τρέξω στην Αμφίκλεια ήταν κάπως περίεργη. Τα σχέδια μέχρι τότε έλεγαν να προχωρίσω στην αναβάθμιση του κινητήρα αφου και πολλά χιλίομετρα είχε στην πλάτη του, αλλά και είχε έρθει η ώρα να δώ κάτι καλύτερο. Τελικά, σαν απόφαση μιας στιγμής, επέλεξα με παρότρυνση του φίλου Παπαγεωργίου Μάνου να αφήσω το μοτέρ όπως είναι και να κάνω έναν αγώνα έτσι.
Θεώρησα πιο προσγειωμένη αυτή την επιλογή και έτσι πάρθιηκε η απόφαση να συμμετάσχω στην Αμφίκλεια, την οποία είχα παρακολουθήσει και σαν θεατής και μου άρεσε.

Τις προηγούμενες ημέρες πριν τον αγώνα, είχα πολύ άγχος, κυρίως επειδή κάποια πράγματα δεν ήταν 100% έτοιμα (εκκρεμούσαν κάποιες λεπτομέρειες στο αυτοκίνητο (πχ σωστές βάσεις για τα καθίσματα, ενα χωριστο πλακάκι με eye-bolt στο τουνελ για την ζώνη του συνοδηγου το οποίο έβαλα τελευταία μέρα, ελαστικά τα οποία αγοράστηκαν και ζανταρίστηκαν επίσης το μεσημέρι της Παρασκευής, χάρη σε ένα φίλο -γνώριμο των αγώνων- που καθε φορά που τον χρειάζομαι με βοηθάει) και κάποιες λεπτομέρειες στον εξοπλισμό ασφαλείας τον δικό μου (ακόμα δεν είχα κάτω εσώρουχο και παπούτσια, μιας και δεν είχαν έρθει ακόμα -και δεν ήρθαν ποτέ)
Μέσα σε αυτά είχα και μία μπροστινή ανάρτηση που δεν είχα οδηγήσει - δοκιμάσει ουσιαστικά αφου την είχα λίγες ημέρες μόνο, και οπότε δεν ήξερα τι να περιμένω σε συνδυασμό με τα νέα ελαστικά.
Φίλοι -όπως ο Μ.ΠΑπαγεωργίου και ο Δ.Αμαξόπουλος- με παρακίνησαν να αγοράσω Pirelli RS, και εμένα ο μόνος μου ενδοιασμός ήταν η μεγάλη τους διάμετρο που θα έκανα το αυτοκίνητο ακόμα πίο αργό ειδικά στο ανηφορικό κομμάτι.

Το Σάββατο και την Κυριακή, το άγχος πριν τον αγώνα μειώθηκε, σαν να αποκτούσα ξανά την αυτοπεποίθησή μου.

Την Κυριακή το πρωί σηκώνομαι αρκετά νωρίς (αφου έτσι κι άλλιώς δεν είχα ύπνο), βάζω όσα αυτοκόλλητα χρειαζόντουσαν στο αυτοκίνητο και ετοιμάζω και 2-3 τελευταίες ασήμαντες λεπτομέρειες.

Με τον Δημήτρη (Αμαξόπουλο) ρυθμίζουμε ζώνες, δοκιμάζουμε τελευταία φορά την ενδοσυννενόηση (παρεπιπτόντως όποιος θέλει να πάρει νέα ενδοσυννενόηση, καλό είναι να δώσει αν έχει το περιθώριο λίγα χρήματα παραπάνω για να ξεφύγει απο την εντελώς οικονομική και τους θορύβους της) και ξεκινάμε για την εκκίνηση.

Ο Αγώνας…
Φτάνουμε στον αριθμό μας, και στήνομαι στην γραμμή εκκίνησης. Αγχωμένος ήδη, έχω ένα προβλημα με τις ζώνες οι οποίες δεν σφίγγουν και φωνάζω άνθρωπο της οργάνωσης (νομιζω ήταν ο κ.Κουγιας) να με βοηθήσει.
Γρήγορα-γρήγορα, μιας και μένουν λίγα δεπτερόλεπτα μέχρι το go, με βοηθά και εγώ τρομερά αγχωμένος με το περιστατικό ακούω σε λίγο το Δημήτρη μέσα απο την ενδοσυννενόηση να λέει 6..5..4..3..2..1 ..ξεκινάω αλλά δεν είμαι εκεί. Το μυαλό μου ταξιδεύει παντού εκτός από τον αγώνα. Το κράνος (full face με ζελατίνα -ανοιχτή βέβαια) εντείνει την όλη δυσφορία λόγω άγχους. Δεν ξέρω που πατάω, που να κάτσω πάνω στο δρόμο, οδηγώ άτσαλα και νευρικά. Κάνω σίγουρα την χειρότερη οδήγηση της ζωής μου. Αρκετές φορές χάνω το turn-in ανηφορικών στροφών κάθε είδους (ειδικά στις φουρκέτες) και σε μία 3ης δεξιά διαρκείας μένω έξω και την διαγράφω περιμετρικά γλυστρώντας. Ο Δημήτρης βλέπει καθαρά τι γίνεται και προσπαθεί να με ηρεμήσει.
Στο κατηφορικό κομμάτι πριν το σικέιν, βγαίνω με 4η απο την προηγούμενη ελαφριά καμπή και βλέπω τα πλαστικά διαχωριστικά πιο κοντά απ’οτι περίμενα. Πέφτω έντονα στα φρένα με αποτέλεσμα να μπλοκάρω για πολλά πολλά μέτρα τον εμπρός αριστερά, όσο κι αν προσπαθούσαν να επανακτήσω πρόσφυση πέρνοντας σταδιακά το πόδι απο το φρένο. Τελικά στα τελευταία μέτρα επανακτούμε πρόσφυση και περνάμε το σικέν συνεχίζοντας στο υπόλοιπο κομμάτι με ένα κατεστραμμένο ελαστικό που έφερνε κραδασμούς στο τιμόνι, αλλά περιέργως δεν φαινόταν να δημιουργούσε πρόβλημα στην πρόσφυσή του. Κυρίως προς το τέλος της ειδικής, ηρεμώ λιγο και έτσι τερματίζουμε το πρώτο σκέλος, με εμένα πιο απογοητευμένο απ’οσο μπορούσα να φανταστώ.
Στον τερματισμό, πέρνουμε χρόνο 9.47
Εγώ έχω στο μυαλό μου περσινους χρόνους οι οποίοι ήταν γύρω στο 10, αλλά δεν δίνω σημασία. Ο Δημήτρης επίσης. Απλά συζητάμε ότι πρέπει να είναι σχετικά καλός χρόνος, κρίνοντας και από την αντίδραση του κριτή που μας λέει “μπράβο παιδιά, καλός χρόνος”.. Παρολα αυτά δεν ηρεμώ. Αντιθέτως τα εχω τόσο πολύ με τον εαυτό μου..
Στα 200 μέτρα συναντάμε τον Γ.Κυριακόπουλο και την ομάδα του APR που προσπαθούσε να αντικαταστήσει έναν κομμένο ιμάντα που άφησε το αυτοκίνητο χωρίς υδραυλικό τιμόνι. Ο χρόνος του πληρώματος τους φέρνει όπως και να’χει στην πρώτη θέση, με 9.43
Εμείς μέχρι στο 1ο σκέλος είμαστε τελικά δεύτεροι στην κατηγορία 1600, καταφέρνοντας να βρεθούμε μπροστά από αυτοκίνητα με αρκετά δυνατότερα μοτερ. Το δικό μας 106 έχει εργοστασιακό κινητήρα, με αλλαγμένη εισαγωγή (σκούπα), εργοστασιακό καταλύτη και τροποποιημένη εξάτμιση μέχρι το τελικό καζανάκι, καθώς επίσης και τετραπίστονα φρένα, και διαφορετική ανάρτηση.

Στην συνέχεια, επιλέγουμε να πάμε σχεδόν κατευθείαν στο service του Γ.Χατζηρήγα για να δανειστούμε βασικό “εξοπλισμό” ώστε να κάνουμε τα ελαστικά μπρος πίσω, αφού πριν είχα διαπιστώσει ότι το εμπρός αριστερό Pirelli είχε ένα flat spot στο οποίο είχε εξαφανιστεί εντελώς η χάραξη.

Πάνω στην ένταση της στιγμής, δεν μπορώ να βρώ κάποιο μπουλονόκλειδο για τις ζάντες μου (δεν είναι το συνιθισμένο 19) και ζητάω ένα από τον Ν.Δεγλερη που ήταν λίγο πιο κάτω. (το δικό μου ήταν απλά μαζί με τον εξοπλισμό ρεζέρβας στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου, αλλά εγώ που μυαλό…)
Κάνουμε τα ελαστικά “μπρος-πισω”, κι στην συνέχεια προσπαθώ να χαλαρώσω. Οι συνθηκες δύσκολες, ο ήλιος μας έχει κουράσει πάρα πολύ και εμείς προσπαθιύμε μάταια να βρούμε λίγο ίσκιο.
Ξέρω ότι για να μην φύγω δυσαρεστημένος με τον εαυτό μου πρέπει να ηρεμήσω και να οδηγήσω σωστά. Ο Δημήτρης επίσης μου λέει “θα πάμε πιο “στρογγυλά”.
Οπως και να έχει, επηρεασμένος απο την καταστροφή του ελαστικού και την κακή οδήγηση, αποφασίζω ότι πρέπει να ηρεμήσω, να πιέσω λιγότερο, να συγκεντρωθώ. Σε κάθε περίπτωση ήθελα να αποφύγω να πεισμώσω, πράγμα το οποίο μπορεί να έφερνε άλλα ανεπιθύμητα αποτελέσματα/συνεπακόλουθα. Το πρώτο που με ένοιαζε ήταν φυσικά να τερματίσουμε χωρίς απρόοπτα.

Στο δεύτερο σκέλος οδηγούμε πολύ πιο στρωτά, πολύ πιο γλυκά, αλλά πουλάμε όλα τα φρένα στις ανηφορικές φουρκέτες αλλά και στο κατηφορικό κομμάτι. Ισως ασυνείδητα, και επηρεασμένος από το πρώτο σκέλος, παραηρέμησα, με βόλεψε ίσως, και έτσι συνεχίσαμε την ειδική. Στο κατηφορικό κομμάτι, δύο φορές μας πέταξε την 2η, αλλά πέραν απο το θέμα της όποιας καθυστέρησης μέχρι να την ξαναπάρει ευτυχώς η ισσοροπία του αυτοκινήτου δεν φάνηκε να επηρεάζεται. Αρκετά τα χώματα απο μπούκες μέσα στο δρόμο, όμως δεν μας προβλημάτισαν ιδιαίτερα, αφού δεν πιέζαμε πάρα πολύ.
Τελικά, στο τέλος της ειδικής διαπιστώσαμε ότι ανεβάσαμε το χρόνο μας 3 sec περίπου παρόλο που η οδηγηση ήταν πολύ πιο στρωτή σε σχέση με το πρώτο σκέλος. Ισως τα παραπάνω που έγραψα, ίσως οι ανεβασμένες θερμοκρασίες του μεσημεριού να έκαναν το δρόμο να γλυστράει λίγο παραπάνω.. Τελικά, σε συνδυασμό με τον πολύ καλό χρόνο των 3ων μέχρι το 1ο σκέλος Παναγιώτη Κώστα - Κωνσταντίνο Μπακόπουλο, ο συνολικός μας χρόνος μας φέρνει στην 3η θέση της 1600 (από τα 21 που τερμάτισαν), και στην 7η θέση της γενικής κατάταξης (από τις συνολικά 69 συμμετοχές που ολοκλήρωσαν και το 2ο σκέλος). [δείτε όλα τα αποτελέσματα του αγώνα]

Το σημαντικό είναι ότι ο αγώνας για εμάς δεν είχε προβλήματα και ότι έληξε ευχάριστα χωρίς απρόοπτα συμβάντα τελικά. Το πρώτο μέλημά μας ήταν φυσικα να μην χτυπηθεί το αυτοκίνητο (και φυσικά εμείς).

Και για να ολοκληρωθεί το παζλ, θέλω οπωσδήποτε να ευχαριστήσω κάποιoυς ανθρώπους:

•  τον Μάνο Παπαγεωργίου, που για κάποιες συνεχόμενες ημέρες ήταν στον ίδιο ρυθμό με εμενα και δουλευε για να ετοιμάσουμε τα απαραίτητα πράγματα στο αυτοκίνητο
• τον συνοδηγό μου Δημήτρη Αμαξόπουλο, που και αφιέρωσε χρόνο για να κάνουμε αναγνωρίσεις/δοκιμές, και χρησιμοποιήσαμε το πολιτικό του αυτοκίνητο, και φυσικά γιατί η εμπειρία του, η σιγουριά του και οι ικανότητές του (τόσα χρόνια σαν οδηγός) με έκαναν να τον εμπιστευτώ. Και φυσικα πρόκειται για έναν πραγματικά πολύ αξιόλογο άνθρωπο και χαρακτήρα. Τον ευχαριστώ αφάνταστα.
• τον Θ.Κρασούλη που όπως είπα πιο πάνω με στηρίζει και με βοηθά κάθε φορά που αντιμετωπίζω κάποιο πρόβλημα με το αυτοκίνητο (οχι μηχανικό - τεχνικό απαραίτητα). Τον ευχαριστώ κι αυτόν αφάνταστα γιατί τόσα χρόνια με έχει στηρίξει και μου δίνει απλόχερα τη βοήθειά του.
• τους φίλους που ήρθαν στην ειδική να δουν τον αγώνα, και όλους τους ανθρώπους που με βοήθησαν τις τελευταίες ημέρες, θυσιάζοντας το χρόνο τους. Επίσης ευχαριστώ και όσους έδειξαν το ενδιαφέρον τους τηλεφωνόντας για να μου ευχηθούν καλή επιτυχία.
•  συναθλητές μου όπως οι Σιμάτος Λ, Ιντζόγλου Ν, Γ.Κυριακόπουλος - Τριπιντής Δ, Χατζηρήγας Γ, Πλαφουτζής Μ, είτε γιατί μοιραστήκαμε μαζί απόψεις, είτε γιατί έδειξαν το ενδιαφέρον τους συζητώντας τεχνικά θέματα, είτε γιατι με στήριξαν ψυχολογικά έχοντας κι αυτοί δικά τους προβλήματα. Ταυτόχρονα ευχαριστώ και τον κ. Χρήστο Αναγνωστόπουλο γιατι πήρα και από εκεί μεγάλης σημασίας ψυχολογική υποστήριξη στο τέλος του αγώνα, από έναν άνθρωπο που τον σέβομαι πολύ.

Σίγουρα ήταν κάτι που είχα στο μυαλό μου τα τελευταία χρόνια και ίσως συνειδητά δεν έκανα. Είμαι πολύ ευτυχής που δεν το μετάνοιωσα σε καμιά περίπτωση, και ελπίζω ότι με τον ρυθμό και τον τρόπο που θα το κάνω δεν θα το μετανοιώσω.

Απονομή Κυπέλων

Μιχελής Χρήστος - Μαρίνος Μαυρομάτης

Μετά το τέλος του αγώνα

Τρομερή ζέστη, ειδικά με τα εσώρουχα και τη φόρμα

Αλλάζοντας ελαστικά για να γυρίσουμε στην Αθήνα

άρθρο: Nikos_bugs - Νίκος Τσαγκαράκης - 31 Μαϊου 2007